ஏழைகளின் உயிரைக் காக்கப் போராடி வெற்றி கண்ட மருத்துவர் !!

ஏழைகளின் உயிரைக் காக்கப் போராடி வெற்றி கண்ட மருத்துவர் !!

உலகத்தையே தன் பக்கம் திருப்பிய சாதனை!

1983-ஆம் ஆண்டு, மருத்துவப் படிப்பு முடிப்பதற்கு முன்பே ஹைட்டி நாட்டிற்குச் சென்ற பால் பார்மர்), அங்குள்ள காங்கே கிராமத்தைச் சுற்றியுள்ள மத்திய பீடபூமிப் பகுதியில் தனது சேவையைத் தொடங்கினார்.

அங்குள்ள ஏழை மக்களின் துயரத்தைக் கண்ட அவர், அவர்களின் மருத்துவத் தேவைகளுக்காகத் தன் வாழ்க்கையை அர்ப்பணிக்க முடிவு செய்தார்.

தொடர்ந்து 1987-ஆம் ஆண்டில் ஒபேலியா டால், ஜிம் யாங் கிம், டாட் மெக்கோர்மாக் மற்றும் தாமஸ் ஒயிட் ஆகியோருடன் இணைந்து “பார்ட்னர்ஸ் இன் ஹெல்த்” என்ற அமைப்பை அவர் இணை-நிறுவினார்.

அந்த அமைப்பின் தொடக்கக் கொள்கை அப்போது உலகளாவிய சுகாதார வழக்கங்களுக்கு நேர்மாறாக இருந்ததுடன், பெரும் விவாதத்தையும் ஏற்படுத்தியிருந்தது.

அந்தக் காலகட்டத்தில், விலையுயர்ந்த சிகிச்சைகள் பணக்கார நாடுகளுக்கு மட்டுமே உரியவை என்றும், ஏழை நாடுகளுக்குத் தடுப்பு முறைகள் மற்றும் குறைந்த செலவிலான அடிப்படை சிகிச்சைகள் மட்டுமே வழங்கப்பட வேண்டும் என்றும் உலக சுகாதாரத் துறை நம்பியது.

வேறு எதையாவது முயன்றால் அது பொருளாதார ரீதியாகச் சாத்தியமில்லை என்பதே அப்போதைய அதிகாரப்பூர்வமான கருத்தாக இருந்தது.

ஆனால், பால் பார்மரின் நிலைப்பாடு இதற்கு முற்றிலும் முரணாக இருந்தது; இந்த அணுகுமுறை எந்த மனிதனுக்குச் சிகிச்சை அளிக்கத் தகுதி உண்டு என்பதை முன்கூட்டியே தீர்மானிப்பதாக அமைகிறது என்று அவர் வாதிட்டார்.

மருந்து எதிர்ப்பாற்றல் கொண்ட காசநோய் இதற்குரிய மிக முக்கியமான மற்றும் கடினமான சோதனையாக இருந்தது.

இதற்கான சிகிச்சைக்கு இரண்டு ஆண்டுகள் வரை ஆகும் நிலை இருந்ததுடன், இரண்டாம் நிலை மருந்துகள் மிகவும் விலை உயர்ந்ததாகவும் கிடைப்பதற்கு அரிதானதாகவும் இருந்தன. மேலும்,

தொடர்ச்சியான தீவிரக் கண்காணிப்பும் அவசியப்பட்டது. எனவே, ஏழை நாடுகளில் இதனைச் செய்வது சாத்தியமில்லை என்பதே வழக்கமான மருத்துவ உலகத்தின் வாதமாக இருந்தது.

ஆனால், பெரு நாட்டின் சேரிப்பகுதிகளில் ‘பார்ட்னர்ஸ் இன் ஹெல்த்’ அமைப்பு இந்தச் சவாலை ஏற்றுச் செயல்படுத்திக் காட்டியது.

நோயாளிகளின் வீடுகளுக்கே தினசரி சென்று மருந்துகள் வழங்குவதையும், வராதவர்களைத் தொடர்ந்து கண்காணிப்பதையும் சமூக சுகாதாரப் பணியாளர்கள் மூலம் சாத்தியப்படுத்தினர். இதன் மூலம்,

பணக்கார நாடுகளுக்கு இணையாக ஏழை நாடுகளிலும் காசநோய் குணமடையும் விகிதம் மிக அதிகமாக இருந்தது.

இந்த மருத்துவ வெற்றிக்கான ஆதாரங்கள் வெளியிடப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, உலக சுகாதார அமைப்பின் நிலைப்பாடு மாறியது. அதன் வழிகாட்டுதல்கள் திருத்தப்பட்டு,

ஏழை நாடுகளுக்கு மிகக் குறைந்த விலையில் இரண்டாம் நிலை காசநோய் மருந்துகள் கிடைக்கும் சிறப்பு முறை உருவாக்கப்பட்டது.

இதே போன்ற வாதத்தை அவர் ஆப்பிரிக்காவில் எய்ட்ஸ் நோய்க்கான ஆன்டிரெட்ரோவைரல் மருந்துகளின் விஷயத்திலும் முன்னெடுத்து வெற்றியும் கண்டார்.

தன்னார்வலர்களை நம்பியிராமல் சமூக சுகாதாரப் பணியாளர்களுக்குச் சம்பளம் வழங்க வேண்டும் என்பதும், எளிய கிளினிக்குகளுக்குப் பதிலாக முழுமையான

மருத்துவமனைகளை உருவாக்க வேண்டும் என்பதும் அவரது அசைக்க முடியாத கொள்கையாக இருந்தது. ஹார்வர்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியராகப் பணியாற்றியதுடன்,

கட்டமைப்பு வன்முறை குறித்து விரிவாக எழுதிய அவர், ருவாண்டாவில் ஒரு மருத்துவப் பல்கலைக்கழகத்தையும் இணை-நிறுவினார.

தான் கற்பித்துக்கொண்டிருந்த ருவாண்டா நாட்டிலேயே, 2022-ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 21 அன்று தனது 62-வது வயதில் அவர் திடீரென காலமானார்.

ஏழைகளின் உயிரும் மதிப்புமிக்கது என்பதைத் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் நிரூபித்துக் காட்டிய இந்த மருத்துவ மேதையின் மறைவு உலக சுகாதார உலகத்திற்கு ஈடு செய்ய முடியாத இழப்பாகும்.