19 ஆம் நூற்றாண்டு நுகர்வும் நவீன டிஜிட்டல் முதலாளித்துவமும்: ஒரு தத்துவார்த்த ஒப்பீடு
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் பாரிஸ் வீதிகளில் எழுப்பப்பட்ட பிரம்மாண்டமான பல்பொருள் அங்காடிகளுக்கும், இன்றைய நவீன டிஜிட்டல் முதலாளித்துவத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாடு என்பது, தொழில்நுட்பத்தின் வளர்ச்சியில் மட்டுமே உள்ளதே தவிர, அவற்றின் அடிப்படை உளவியலில் அல்ல.
அன்று ஆசைகள் கண்ணாடிச் சாளரங்களுக்குப் பின்னால் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன; இன்று அவை நமது கைபேசித் திரைகளுக்குள் ஒளித்து வைக்கப்பட்டுள்ளன.அன்றைய நுகர்வுக் கலாச்சாரம் எவ்வாறு இன்றைய விளம்பர உலகிற்கும், தரவு முதலாளித்துவத்திற்கும் (Data Capitalism) தத்துவார்த்த அடித்தளமாக அமைந்தது என்பதைச் சமூகவியலாளர்களின் பார்வையில் பின்வருமாறு ஒப்பிடலாம்:
கட்டிடக்கலையிலிருந்து தரவுக் கட்டமைப்புக்கு
19 ஆம் நூற்றாண்டில் நுகர்வோரைக் கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரக் கட்டமைப்பாக பல்பொருள் அங்காடிகளின் கட்டிடக்கலை விளங்கியது. பிரம்மாண்டமான படிக்கட்டுகளும், வழியைத் தவறவிடச் செய்யும் தளவமைப்புகளும் மனிதர்களைக் கட்டாயமாகப் பொருட்களைப் பார்க்க வைத்தன.
இன்றைய நவீன இணைய வணிகம் (E-commerce) தளங்கள் இதே உத்தியை ‘தரவு நெறிமுறைகள்’ (Algorithms) மூலமாகச் செய்கின்றன.
மிஷேல் பூக்கோ (Michel Foucault) முன்வைத்த ‘கண்காணிப்பு அதிகாரக் கட்டமைப்பு’ (Panopticism) இன்று டிஜிட்டல் வடிவம் பெற்றுள்ளது. அன்று ஒரு நுகர்வோர் எந்தப் பொருளின் முன் எவ்வளவு நேரம் நிற்கிறார் என்பதை ஒரு விற்பனையாளர் கவனித்தார். இன்று, ஒரு திரையில் நமது கண்கள் எந்த விளம்பரத்தின் மீது எத்தனை நொடிகள் நிலைத்திருக்கின்றன என்பதைத் தொழில்நுட்பம் துல்லியமாகக் கண்காணிக்கிறது. பௌதிக ரீதியான கண்காணிப்பு, இன்று உளவியல் ரீதியான நுண்-கண்காணிப்பாகப் பரிணமித்துள்ளது.
‘காட்சிச் சமூகத்தின்’ முழுமைவடிவம்
பிரெஞ்சுத் தத்துவஞானி கீ டெபோர் (Guy Debord) தனது புகழ்மிக்க தத்துவமான ‘காட்சிச் சமூகத்தில்’ (Society of the Spectacle), முதலாளித்துவம் எவ்வாறு சமூக உறவுகளை வெறுமனே ‘பண்டங்களின் காட்சிகளாக’ மாற்றுகிறது என்பதைச் சுட்டிக்காட்டினார். 19 ஆம் நூற்றாண்டு பல்பொருள் அங்காடிகள் இந்தக் காட்சிப்படுத்தலின் முதல் கட்டமாகும். அங்கு பொருட்கள் தேவைக்காக அல்லாமல், ஒரு மாயையான பிம்பத்திற்காக விற்கப்பட்டன.இன்றைய சமூக வலைத்தளங்களும் விளம்பர உலகமும் இந்தத் தத்துவத்தின் உச்சக்கட்டமாகும்.
இன்று நாம் வாங்குவது ஒரு பொருளை அல்ல; அந்தப் பொருள் நமக்கு வழங்கும் குறியீட்டு மதிப்பை . ஒரு குறிப்பிட்ட குளிர்பானத்தை அருந்துவது மகிழ்ச்சியின் குறியீடாகவும், ஒரு குறிப்பிட்ட ஆடையை அணிவது சமூக அந்தஸ்தின் குறியீடாகவும் விளம்பரங்களால் மூளைச்சலவை செய்யப்படுகிறது.
டெபோர்கூறியது போல, “உண்மையாக வாழ்வது என்பது மறைந்து, ஒரு காட்சியாக வாழ்வது” என்பதே இன்றைய நவீன நுகர்வுவாதத்தின் மையமாக மாறியுள்ளது.
-சிவா சின்னப்பொடி
நுகர்வோரே பண்டமாக மாறும் விந்தை
19 ஆம் நூற்றாண்டில் நுகர்வோர் என்பவர் பொருட்களை வாங்குபவராக மட்டுமே இருந்தார். ஆனால், இன்றைய நவீன டிஜிட்டல் முதலாளித்துவத்தில் நுகர்வோரே ‘விற்பனைப் பண்டமாக’ மாறிவிட்டார் என்பதுதான் எட்கர் மோரின் (Edgar Morin) போன்ற சமூகவியலாளர்கள் சுட்டிக்காட்டும் அதிர்ச்சிகரமான உண்மையாகும்.
இலவசமாக நாம் பயன்படுத்தும் சமூக வலைத்தளங்களில், நமது விருப்பங்கள், நாம் தேடும் வார்த்தைகள், நமது உணர்வுகள் என அனைத்தும் தரவுகளாகச் சேகரிக்கப்பட்டு விளம்பரதாரர்களுக்கு விற்கப்படுகின்றன.
19 ஆம் நூற்றாண்டு முதலாளித்துவம் மனிதர்களின் உழைப்பைச் சுரண்டியது; 21 ஆம் நூற்றாண்டு முதலாளித்துவம் மனிதர்களின் தனிப்பட்ட தரவுகளையும், அவர்களின் கவனத்தையும் (Attention Economy) சுரண்டுகிறது.
அன்று பாரிஸ் நகரத்தின் அகலமான வீதிகளில் பிறந்து பல்பொருள் அங்காடிகளின் கண்ணாடிக் கூரைகளுக்குக் கீழே வளர்ந்த அந்த நுகர்வுக் கலாச்சாரம் இன்று மறைந்துவிடவில்லை. மாறாக, அது தனது பௌதிக உடலைக் கலைத்துவிட்டு, கண்ணுக்குத் தெரியாத தரவு வலைகளாகவும், சமூக ஊடகப் பக்கங்களாகவும் உருமாறி, நம் ஒவ்வொருவரின் மனங்களுக்குள்ளும் தன் மாபெரும் சாம்ராஜ்யத்தை நிறுவியுள்ளது.
