தினமும்ஒரு தகவல் : பாரிஸின் நிலத்தடியில் ஓடும் இரும்பு நதியின் வரலாற்றை அறிவோம்

தினமும்ஒரு தகவல் : பாரிஸின் நிலத்தடியில் ஓடும் இரும்பு நதியின் வரலாற்றை அறிவோம்

பாரிஸ் நகரத்தின் வீதிகளுக்குக் கீழே, நாள்தோறும் லட்சக்கணக்கான மக்களைச் சுமந்து செல்லும் ‘பாரிஸ் மெட்ரோ’ (Métro de Paris) வெறும் போக்குவரத்துச் சாதனம் மட்டுமல்ல; அது பிரெஞ்சுப் பொறியியலின், கலையின், மற்றும் அரசியல் பிடிவாதத்தின் வரலாற்றுச் சின்னமாகும்.இதன் உருவாக்கம் மிகவும் சுவாரசியமான ஒரு வரலாற்றுப் பின்னணியைக் கொண்டது. அதனை விரிவாகக் காண்போம்°:

19-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், பாரிஸ் மாநகரம் குதிரை வண்டிகளாலும், தரைவழி டிராம் (Tram) வண்டிகளாலும் நிரம்பி வழிந்தது. வீதிகளில் கடுமையான போக்குவரத்து நெரிசல் ஏற்பட்டது. அந்த காலகட்டத்தில் லண்டன் (1863) மற்றும் நியூயார்க் போன்ற நகரங்கள் தங்களது முதல் நிலத்தடித் தொடருந்து அமைப்புகளைத் தொடங்கிவிட்டன. ஆனால் பாரிஸ் நகரம் மட்டும் ஒரு பெரிய அரசியல் விவாதத்தில் சிக்கியிருந்தது*.

பாரிஸில் நிலத்தடித் தொடருந்து அமைப்பது குறித்து சுமார் 40 ஆண்டுகள் விவாதம் நடந்தது. இதற்கு முக்கியக் காரணம் தேசிய அரசாங்கத்திற்கும், பாரிஸ் நகர சபைக்கும் இடையே நடந்த அதிகாரப் போட்டியாகும்.
பிரான்சின் தேசியத் தொடருந்து நிறுவனங்கள், தங்களது நீண்ட தூரத் தொடருந்துகளைப் பாரிஸ் நகர மையத்திற்குள் நேரடியாகக் கொண்டுவர விரும்பின. பாரிஸ் நகர சபை இதனை எதிர்த்தது. “இது பாரிஸ் மக்களுக்கான உள்ளூர் போக்குவரத்து; இதில் வெளியூர் தொடருந்துகள் நுழையக்கூடாது” என்று பிடிவாதம் பிடித்தது.இறுதியாக, பாரிஸ் நகர சபையே வெற்றி பெற்றது.
வெளியூர் தொடருந்துகள் நுழைய முடியாதபடி, சுரங்கப்பாதைகளைச் சிறிய அளவிலும், குறுகிய வளைவுகளைக் கொண்டும் அமைக்கும்படி முடிவெடுக்கப்பட்டது.

1900-ஆம் ஆண்டு பாரிஸில் மாபெரும் ‘உலகக் கண்காட்சியும்’ (Exposition Universelle), ஒலிம்பிக் போட்டிகளும் நடைபெறவிருந்தன. உலகம் முழுவதிலுமிருந்து வரும் பல லட்சம் மக்களைச் சமாளிக்க ஒரு புதிய போக்குவரத்து அமைப்பு அவசரமாகத் தேவைப்பட்டது. எனவே, 1898-ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் நிலத்தடித் தொடருந்து அமைப்பதற்கான அதிகாரப்பூர்வ ஒப்புதல் வழங்கப்பட்டது.

இந்த மாபெரும் திட்டத்தின் தலைமைப் பொறியாளராக Fulgence Bienvenüe நியமிக்கப்பட்டார். இவர் ஒஸ்மான் (Haussmann) காலத்தில் அமைக்கப்பட்ட பாரிஸின் புகழ்பெற்ற பாதாளச் சாக்கடை அமைப்பிற்கு எவ்விதச் சேதமும் ஏற்படாதவாறு, வீதிகளுக்குச் சற்றே கீழே மிகவும் ஆழமில்லாத (Shallow) சுரங்கங்களை வடிவமைத்தார். மின்சாரத்தில் இயங்கும் தொடருந்துகளாக இவை வடிவமைக்கப்பட்டன.இரவு பகலாக ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் வெடிபொருட்களையும், மரக் கவசங்களையும் பயன்படுத்திப் பாரிஸ் வீதிகளைத் தோண்டிப் பாதைகளை அமைத்தனர்.

பாரிஸ் மெட்ரோ வெறும் இரும்பும் சிமெண்டுமான ஒரு பொறியியல் அமைப்பாக மட்டும் இருக்கக் கூடாது என்று முடிவு செய்யப்பட்டது. சுரங்கப்பாதையின் நுழைவாயில்களை வடிவமைக்க ஹெக்டர் கிமார் என்ற கட்டிடக்கலை நிபுணர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.அவர் ‘ஆர்ட் நுவோ’ (Art Nouveau) எனப்படும் புதிய கலைப் பாணியில், இயற்கையான தாவரக் கொடிகள் மற்றும் இலைகளைப் போன்ற வளைவுகளுடன் கூடிய பச்சை நிற இரும்பு நுழைவாயில்களை வடிவமைத்தார். இன்று பாரிஸ் மெட்ரோவின் அடையாளமாகவே இந்த நுழைவாயில்கள் திகழ்கின்றன.

1898பாரிஸ் நகர வீதிகளுக்கு அடியில் முதல் சுரங்கப்பாதையைத் தோண்டும் பணி அதிகாரப்பூர்வமாகத் தொடங்கியது.முதல் வழித்தடம் திறப்பு (Line 1)19 ஜூலை 1900’போர்த் து வின்சென்’ (Porte de Vincennes) முதல் ‘போர்த் மையோ’ (Porte Maillot) வரையிலான முதல் வழித்தடம் உலகக் கண்காட்சிக்காகப் பொதுமக்கள் பயன்பாட்டிற்குத் திறக்கப்பட்டது.

பாரிஸ் பெரும் வெள்ளம்
ஜனவரி 1910சென் நதியில் ஏற்பட்ட பெரும் வெள்ளப் பெருக்கினால் மெட்ரோ சுரங்கப்பாதைகள் முழுமையாக நீரில் மூழ்கிப் பல மாதங்கள் போக்குவரத்து முடங்கியது.1930-கள்பாரிஸ் நகர எல்லைகளைத் தாண்டி, இல் து பிரான்ஸ் மாகாணத்தின் புறநகர்ப் பகுதிகளுக்கும் மெட்ரோ தனது சேவையை விரிவுபடுத்தியது.இன்று 300-க்கும் மேற்பட்ட நிலையங்களையும், பல நூறு கிலோமீட்டர் நீளத்தையும் கொண்டு விரிவடைந்துள்ள இந்த அமைப்பு, நிலத்தடியில் ஓடும் பாரிஸின் இரும்பு நதியாகவே செயல்பட்டு வருகிறது.