முள்ளிவாய்க்கால்: சர்வதேச சட்டங்களின் பார்வையில் ஓர் ஈழத்தமிழ் இனப்படுகொலை

முள்ளிவாய்க்கால்: சர்வதேச சட்டங்களின் பார்வையில் ஓர் ஈழத்தமிழ் இனப்படுகொலை

முள்ளிவாய்க்கால் என்பது வெறுமனே பூகோள வரைபடத்தில் உள்ள ஒரு மணற்பரப்போ, கடற்கரையோ அல்ல; அது உலகத் தமிழர்களின் கூட்டு மனசாட்சியில் ஆறாத வடுவாக உறைந்துபோன ஒரு இரத்தக்களரி படிந்த வரலாறு . 2009 ஆம் ஆண்டு மே மாதம், அந்தச் சிறிய நிலப்பரப்பில் பல்லாயிரக்கணக்கான ஈழத்தமிழர்கள் கொன்றொழிக்கப்பட்ட நிகழ்வை, நாம் வெறுமனே ‘போர் அவலம்’ என்றோ ‘போர்க்குற்றம்’ என்றோ சுருக்கிவிட முடியாது. அது அப்பட்டமான, திட்டமிடப்பட்ட ஓர் இனப்படுகொலை (Genocide).

இதனை ஏன் இனப்படுகொலை என்று ஆணித்தரமாக வாதிடுகிறோம்? உணர்வுப்பூர்வமான கண்ணீரைத் தாண்டி, சர்வதேச சட்ட வரையறைகளுக்குள் இதற்கான தடயங்கள் என்ன? வாருங்கள், வரலாற்றின் சாம்பல் மேடுகளுக்குள் புதைக்கப்பட்ட உண்மைகளைத் தோண்டி ஆராய்வோம்.

1. சர்வதேச சட்ட வரையறையும் இனப்படுகொலையும்

1948 ஆம் ஆண்டு ஐக்கிய நாடுகள் சபையால் உருவாக்கப்பட்ட ‘இனப்படுகொலை தடுப்பு மற்றும் தண்டனைக்கான ஒப்பந்தம்’ (UN Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide – Article II) இனப்படுகொலையை மிகத் தெளிவாக வரையறுக்கிறது.

ஒரு தேசிய, இன, அல்லது மதக் குழுவை முழுமையாகவோ அல்லது பகுதியாகவோ அழிக்கும் உள்நோக்கத்தோடு (Intent to destroy) பின்வரும் செயல்களில் ஈடுபடுவது இனப்படுகொலையாகும்:

அக்குழுவின் உறுப்பினர்களைக் கொல்லுதல்.

அக்குழுவினருக்குக் கடுமையான உடல் அல்லது மனரீதியான பாதிப்புகளை ஏற்படுத்துதல்.

அக்குழுவை உடல்ரீதியாக அழிக்கும் நோக்கத்தோடு, அவர்களின் வாழ்க்கைச் சூழலைத் திட்டமிட்டுச் சிதைத்தல்.

அக்குழுவில் பிறப்புகளைத் தடுக்கும் நடவடிக்கைகளைத் திணித்தல்.

முள்ளிவாய்க்காலில் இலங்கை அரசு அரங்கேற்றிய கொடூரங்கள், மேற்கண்ட வரையறைகளுக்குள் அச்சுப்பிசகாமல் பொருந்துகின்றன. அங்கு நடந்தது இரு ஆயுதக் குழுக்களுக்கிடையிலான போர் அல்ல; ஒரு தேசத்தின் கட்டமைப்பை அழிக்கும் அரச பயங்கரவாதம்.

2. தடயங்களும் சாட்சியங்களும்: திட்டமிடப்பட்ட பேரழிவின் சான்றுகள்

ஒரு நிகழ்வை இனப்படுகொலை என நிரூபிக்க, குற்றவாளிகளுக்கு அந்த இனத்தை அழிக்கும் ‘உள்நோக்கம்’ (Mens Rea / Specific Intent) இருந்தது என்பதை நிரூபிக்க வேண்டும். முள்ளிவாய்க்காலில் இந்த உள்நோக்கம் எவ்விதம் வெளிப்பட்டது?

அ. ‘பாதுகாப்பு வலயங்கள்’ என்ற மரணப் பொறிகள்:

இலங்கை அரசு, போர் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்தபோது, பொதுமக்களைக் குறிப்பிட்ட இடங்களுக்கு நகருமாறு அறிவுறுத்தி அவற்றை ‘பாதுகாப்பு வலயங்கள்’ (No Fire Zones) என அறிவித்தது. மக்கள் அங்குச் சென்று குவிந்தவுடன், துல்லியமாக அந்தப் பகுதிகள் மீதே தடைசெய்யப்பட்ட கொத்து ரகக் குண்டுகளையும் (Cluster munitions), பாஸ்பரஸ் குண்டுகளையும் வீசியது. இது தற்செயலாக நடந்ததல்ல; ஒரு குறிப்பிட்ட இன மக்களை ஒரே இடத்தில் குவித்து ஒட்டுமொத்தமாக அழிக்கும் திட்டமிட்ட சூழ்ச்சி.

ஆ. பட்டினியை ஆயுதமாக்குதல் (Weaponizing Starvation):

சர்வதேச சட்டத்தின்படி உணவு மற்றும் மருத்துவ வசதிகளைத் தடுப்பது மாபெரும் குற்றமாகும். முள்ளிவாய்க்காலில் அகப்பட்டிருந்த சுமார் மூன்று லட்சத்துக்கும் அதிகமான மக்களுக்கு, ஐக்கிய நாடுகள் சபையோ அல்லது செஞ்சிலுவைச் சங்கமோ உணவு கொண்டு செல்வதை அரசு திட்டமிட்டுத் தடுத்தது. மருந்துகள் இல்லாததால், மயக்க மருந்து இன்றியே அறுவை சிகிச்சைகள் செய்யும் நிலைக்கு மருத்துவர்கள் தள்ளப்பட்டனர். இது, “வாழ்க்கைச் சூழலைத் திட்டமிட்டுச் சிதைத்து அழிவை ஏற்படுத்துதல்” என்ற ஐ.நா.வின் இனப்படுகொலை வரையறைக்குள் கச்சிதமாகப் பொருந்துகிறது.

இ. மருத்துவமனைகள் மீதான திட்டமிட்ட தாக்குதல்:

போர் விதிகளின்படி மருத்துவமனைகள் தாக்கப்படக் கூடாது. ஆனால், முள்ளிவாய்க்காலில் செயல்பட்ட தற்காலிக மருத்துவமனைகள் மீது செஞ்சிலுவைச் சங்கத்தின் ஒருங்கிணைப்பு (Coordinates) வழங்கப்பட்ட பின்னரும், தொடர்ச்சியாக பீரங்கித் தாக்குதல்கள் நடத்தப்பட்டன. சாட்டிலைட் புகைப்படங்களும் (Satellite Imagery), அங்குப் பணியாற்றிய மருத்துவர்களின் ஆரம்பகால சாட்சியங்களும் இதனை உறுதிப்படுத்துகின்றன.

ஈ. வெள்ளைக்கொடிப் படுகொலைகள்:

போர் மரபுகளை மீறி, ஐ.நா. பிரதிநிதிகளின் உத்தரவாதத்தின் பேரில் வெள்ளைக்கொடி ஏந்திச் சரணடைய வந்த தலைவர்களையும், அவர்தம் குடும்பத்தினரையும், பொதுமக்களையும் இலங்கை ராணுவம் ஈவிரக்கமின்றி சுட்டுக் கொன்றது. இது ‘போர்க்குற்றம்’ மட்டுமல்ல, அந்த இனத்தின் தலைமைத்துவத்தை வேரறுக்கும் இனப்படுகொலையின் ஒரு அங்கம்.

உ. பாலியல் வன்கொடுமைகளும், சித்திரவதைகளும்:

இங்கிலாந்தின் ‘சனல் 4’ (Channel 4) தொலைக்காட்சி வெளியிட்ட “இலங்கையின் கொலைக்களங்கள்” (Sri Lanka’s Killing Fields) ஆவணப்படம், உலக மனசாட்சியை உலுக்கியது. இசைப்பிரியா போன்ற ஊடகவியலாளர்கள் மற்றும் சரணடைந்த பெண்கள் எவ்வாறு கொடூரமாகச் சித்திரவதை செய்யப்பட்டு, பாலியல் வன்கொடுமைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டுப் படுகொலை செய்யப்பட்டார்கள் என்பதை ராணுவத்தினரின் கையடக்கத் தொலைபேசி காணொளிகளே சாட்சியாக நின்று உலகிற்கு உரைத்தன. இனப்படுகொலையில், பாலியல் வன்கொடுமை என்பது அந்த இனத்தின் மனவுறுதியைச் சிதைக்கும் ஓர் ஆயுதமாகவே பயன்படுத்தப்படுகிறது.

3. போருக்குப் பின்னரான ‘கட்டமைப்பு ரீதியான’ இனப்படுகொலை

இனப்படுகொலை என்பது துப்பாக்கிகள் மௌனித்தவுடன் முடிந்துவிடுவதில்லை. முள்ளிவாய்க்காலுக்குப் பின்னரான காலப்பகுதியில், தமிழர்களின் பூர்வீக நிலங்கள் ராணுவத்தால் அபகரிக்கப்படுவதும், புத்த விகாரைகள் திட்டமிட்டு நிறுவப்படுவதும், தமிழ் மக்களின் வரலாற்றுச் சுவடுகள் அழிக்கப்படுவதும் தொடர்கின்றன. இது நிலப்பறிப்பு மட்டுமல்ல; ஒரு மக்கள் கூட்டத்தின் அடையாளத்தை, மொழியை, பண்பாட்டை அழிக்கும் ‘கட்டமைப்பு ரீதியான இனப்படுகொலை’ (Structural Genocide).

முள்ளிவாய்க்கால் துயரத்தை நாம் ‘இனப்படுகொலை’ என்று சர்வதேச அரங்கில் நிலைநிறுத்தப் போராடுவது, வெறுமனே பழிவாங்கும் உணர்வால் அல்ல. வரலாற்றின் பக்கங்களில் உண்மையை உள்ளபடி பதிவு செய்ய வேண்டும் என்பதற்காகவே. ஒரு பெரும் குற்றத்தை அதன் உண்மையான பெயரால் (இனப்படுகொலை) அழைப்பதுதான், பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு வழங்கப்படும் முதல் நீதியாகும்.

தடயங்கள் மறைக்கப்படலாம்; சாட்சியங்கள் அச்சுறுத்தப்படலாம்; அரசியல் சதுரங்கத்தில் வல்லரசுகள் கண்ணை மூடிக்கொள்ளலாம். ஆனால், நீதி கேட்டு நிற்கும் ஒரு தேசிய இனத்தின் குரலை எந்தப் பேராயுதத்தாலும் அழித்துவிட முடியாது. முள்ளிவாய்க்கால் என்பது ஈழத்தமிழர்களின் முடிவல்ல; அது, சர்வதேச சட்டத்தின் கதவுகளைத் தட்டி, நீதியைப் பெறும்வரை ஓயாத ஒரு புதிய அறப்போராட்டத்தின் நீட்சி.