உலகத் தரமான கதையாக மாறியிருக்க வேண்டிய ‘அந்தோணி’: தென்னிந்திய சினிமா பாணியில் சிக்கிவிட்டதா?”
அந்தோணி” திரைப்படத்தை பார்க்கும்போது முதலில் தோன்றும் உணர்வு என்னவென்றால் — இது ஒரு கதையைச் சொல்லும் படம் அல்ல; இது ஒரு உலகத்தை உருவாக்கும் படம். கடற்கரையில் வாழும் மனிதர்களின் வாழ்க்கை, அவர்களின் அமைதியான நாட்கள், கடலின் மீது கொண்டிருக்கும் நம்பிக்கை — இவை அனைத்தும் இந்த படத்தில் ஒரு மெதுவான கவிதை போல நகர்கின்றன.
அந்தோணி என்ற மனிதன் யார் என்று யாருக்கும் தெரியாது. அவன் எங்கிருந்து வந்தான், அவனுடைய பூர்வீகம் என்ன — இதெல்லாம் கதைக்கு முக்கியமில்லை. அவன் ஒரு மனிதன் மட்டுமல்ல; அவன் ஒரு நிலத்தின் உருவம். கடலோரத்தில் வாழும் ஆயிரக்கணக்கான மனிதர்களின் வாழ்க்கையின் பிரதிநிதி. அவனுக்கு குடும்பம் இல்லை, சொந்தங்கள் இல்லை; அவனுடைய ஒரே உறவு கடல். அந்த கடலை அவன் ஒரு தொழிலாக மட்டும் பார்க்கவில்லை — அது அவனுக்கு தாய்.
ஒரு நாள் கடலில் கிடைத்த ஒரு நினைவிழந்த பெண்ணை அவன் காப்பாற்றுகிறான். அந்த பெண் அவனுடைய வாழ்க்கையாக மாறுகிறாள். பின்னர் அவர்கள் குடும்பமாக வாழத் தொடங்குகிறார்கள். இந்த உறவு மிக எளிமையானது; ஆனால் அந்த எளிமையில் ஒரு ஆழமான மனித உண்மை இருக்கிறது. இரண்டு அனாதைகள் ஒருவருக்கொருவர் உலகமாக மாறுவது இந்த கதையின் இதயம்.
இந்த திரைப்படத்தின் முதல் பாதி மிகவும் மெதுவாக நகர்கிறது. சில பார்வையாளர்களுக்கு அது சலிப்பாக தோன்றலாம். ஆனால் அந்த மெதுவான நடைதான் இந்த உலகத்தை கட்டியெழுப்புகிறது. கடற்கரையில் வாழும் வாழ்க்கை வேகமானது அல்ல; அது காத்திருப்பதால்தான் நிரம்பியுள்ளது. ஒவ்வொரு நாளும் கடலுக்குச் செல்லும் கணவனுக்காக மாலை நேரம் வரை காத்திருக்கும் மனைவி — இது சங்க இலக்கியத்தில் இருந்து இன்றுவரை தொடரும் நெய்தல் நில வாழ்க்கையின் காட்சி.
இந்த அமைதியான உலகம் திடீரென உடைந்து விடுகிறது. மனைவிக்கும் மகளுக்கும் உயிருக்கு ஆபத்தான நோய் இருப்பது தெரிய வருகிறது. இந்த செய்தி அந்தோணியை உள்ளுக்குள் முற்றிலும் சிதறடிக்கிறது. அவன் அதை யாரிடமும் சொல்ல முடியவில்லை. இந்த ரகசியம் அவனை மெதுவாக ஒரு நடைப்பிணமாக மாற்றுகிறது.
படத்தின் கிளைமாக்ஸ் மிகவும் வலிமையானது. இறந்த குழந்தையை தோளில் சுமந்தபடி கடலின் மத்தியில் நிற்கும் அந்தோணியின் காட்சி ஒரு சின்னமாக மாறுகிறது. அது சிலுவையை சுமக்கும் இயேசுவின் உருவத்தை நினைவூட்டுகிறது. அந்த காட்சி துயரத்தின் உச்சமாக இருக்கிறது.
ஆனால் இந்த திரைப்படத்தைப் பற்றி சிந்திக்கும்போது ஒரு பெரிய கேள்வி எழுகிறது. இவ்வளவு ஆழமான மனித உலகத்தையும் கவிதை போன்ற கதையையும் கொண்ட ஒரு படம் ஏன் இன்னும் தென்னிந்திய சினிமாவின் வழக்கமான பாணிக்குள் கட்டுப்பட்டு இருக்கிறது?
இந்தக் கதைக்கு உள்ளடக்க ரீதியில் ஒரு உலகளாவிய பரப்பு இருக்கிறது. கடல் வாழ்க்கை என்பது தமிழர் சமூகத்திற்கு மட்டும் உரியது அல்ல; உலகின் எந்த கடலோர சமூகத்திற்கும் அது தொடர்புடையது. இந்தக் கதை ஒரு சர்வதேச திரைப்படமாக உயர முடியும். ஆனால் படம் சில இடங்களில் பழக்கமான உணர்ச்சி வெளிப்பாடுகளுக்கும் நாடகத் தன்மைக்கும் திரும்பிச் செல்கிறது.
அதனால் இந்த திரைப்படம் சில நேரங்களில் ஒரு பெரிய வாய்ப்பை இழந்தது போல தோன்றுகிறது. அது ஒரு உலகளாவிய மனிதக் கவிதையாக மாறக்கூடிய திறன் கொண்டிருந்தது. ஆனால் இறுதியில் அது தென்னிந்திய சினிமாவின் பாணிக்குள் தன்னைத் தானே கட்டுப்படுத்திக் கொண்டது.
இருப்பினும் “அந்தோணி” ஒரு சாதாரண திரைப்படம் அல்ல. அது கடலை நம்பி வாழும் மனிதர்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஒரு துயரமான கவிதை. கடல் கொடுத்த வாழ்க்கை இறுதியில் மீண்டும் கடலிலேயே முடிகிறது என்ற உண்மையை இந்த படம் மிக அமைதியாகவும் வலிமையாகவும் சொல்லுகிறது.
